Haastige mama

De eeuwig haastige mama

En zo dacht ik nog wel even wat vragen van mijn collega te kunnen beantwoorden tijdens de overdracht, ik had nog wel 5 minuutjes voordat ik weg moest. Helaas vergeet ik dan toch altijd weer dat het ook wel even duurt voordat ik in de auto zit en dat ik na een dagdienst om moet rijden omdat het enige brugje in Ouderkerk op dat moment is afgesloten…. Dus… Zo werd ik een haastige mama!

Haasten

Sta ik na wat haasten bij de auto, heb ik toch ontzettend hard het idee wat te missen. Tsja mijn bril. Ondanks dat ik zonder ook best prima kan rijden, zie ik er wel een beetje uit als een 80- jarige door de samengeknepen oogjes, het hangen boven mijn stuur en krijg ik een onaangename bons in het hoofd (en t.v.-kijken met de man én een bons in het hoofd is niet zo ontspannen). Dus hup snel maar weer een sprint naar boven trekken en hup snel die auto in. Inmiddels gegrepen door een milde gehaastheid want de dochter moet opgehaald worden bij de PSZ. Nu heb ik daar een kwartier speeltijd voor maar potverdikkie, ik zie al een teleurgesteld koppie voor me omdat haar mama niet met de grote lading moedertjes/vadertjes binnenkomt.

 

Paniek

Nu moet ik eerlijkheid halve wel bekennen dat sinds de kerst, waar ik Evi even in de auto liet zitten terwijl ik (continue in het zicht) wat kerstgroen ging halen aan de andere kant van de straat. Sindsdien moet iedereen waarbij Evi in de auto stapt, de belofte maken dat zij ook in de auto gaan zitten en haar niet alleen laten. Trauma ten top dus. En dus heb ik in mijn hoofd dat ze ook in een milde paniek komt wanneer ze haar moedertje zich niet een weg door de andere mama’s ziet banen zodra de deur opengaat.

 

Opzij, opzij, opzij

Waar Evi overigens altijd een beetje de balen heeft dat het speelfestijn is afgelopen, is ze toch ook wel weer blij dat haar mama er is en dat ze een filmpje kan gaan kijken (lees, het kind is gesloopt na een aantal uurtjes speelfestijn). Inmiddels zie ik alleen maar rode verkeerslichten, mensen die links blijven rijden terwijl de baan aan hun rechterkant toch ook echt leeg is, deze mensen rijden overigens ook altijd langzamer dan de toegestane snelheid, juist wanneer ik steeds meer overvangen word door haast. Ik weet best dat de juffies de kindertjes niet op straat zetten zodra het kwartier voorbij is, maar toch, dat koppie van die kleine heh. Het themalied van de rit: “Opzij, opzij, opzij, maak plaats, maak plaats, maak plaats, we hebben ongelofelijke haast.”

 

Complotten

In de auto bedenk ik dan ook theorieën over de bestuurders voor me. Het zijn dan vooral zakenmannen die geen zin hebben om naar huis/de zaak te gaan, bejaarden, of mensen die hun bril misschien dan wel vergeten zijn op de zaak. De vrouwen gaan gelijk opzij. Voor mijn gevoel herkennen zij de haastige blik in mijn ogen. Dat moet haast wel want ik zal toch niet de enige gehaaste mama zijn?!

 

Bijna tijd!

De tijd angstvallig in de gaten aan het houdende ( nog 10 minuten voordat de deuren open gaan, nog 7 minuten voordat de deuren opgaan, etc etc) komt deze haastige mama 5 minuten nadat de deuren open zijn gegaan aan op het parkeerterrein. Verre van netjes maar er is verder geen plek in de directe omgeving, zet ik mijn auto op de invalidenparkeerplek. Als mama met haast ben je ook wel een beetje gehandicapt toch? Ik trek een sprint naar binnen en tref daar een heerlijk vrolijk kind aan. “Hé mama! Gaan wij thuis Frozen kijken, moet je zien wat ik gemaakt heb!”. Dus, bij Evi geen angst te bekennen. Ik voel een golf van ontspanning over me heen komen en alsof ik de ontspannenheid zelf ben prijs ik Evi de hemel in. Mooie paraplu’s en regendruppels heeft ze geplakt, samen spreken we af dat we haar kunstwerk op de kast plakken. We zeggen iedereen gedag en gaan rustig naar huis.

 

Moraal van het verhaal? Geen idee eigenlijk, ik ben eigenlijk vooral benieuwd of andere mama’s ook dit soort problemen hebben of dat ik de enige ben.

 

8 februari 2016 schreef ik deze blog voor Digimama. Omdat ik het leuk vind deze toch te blijven publiceren herhaal ik ze soms op www.beebsandmoms.nl

 

Uitgelichte foto: Pexels.com

Related Post

Mama’s moeten elkaar steunen, ook op Social ... Op Social Media is iedereen erg hard tegen elkaar. Ook wij moeders onderling.  Er bestaat zoiets als de Mama-mafia en dat dus juist van anderen die we...
Waarom ben ik nou gewoon zo’n #proudmama? Vandaag op Donderdag doe ik een Throwback Thursday. Eerder schreef ik deze blog voor Digimama.nl waar ik ruim een half voor geblogd heb. In deze blog ...
Persoonlijke update; Hoe gaat het nu met mij? Inmiddels is het (alweer) 2 maanden geleden dat ik beviel van ons doodgeboren zoontje. Er is veel gebeurt en eigenlijk ook nog best wel gaande. Daarom...
De eerste week naar de Basisschool Zoals jullie misschien wel hadden gemerkt was ik vorige week behoorlijk afwezig met Beebs and Moms. Dat had alles te maken met het feit dat Evi deze w...

1 thought on “De eeuwig haastige mama”

  1. Ja… toch wel
    En zeker als manlief in het buitenland zit en ik even alleenstaande mama ben.
    Dan ben ik ook echt minder te genieten.
    Vandaar dat ik bewust halftijds werk, want ik zou mezelf gewoon voorbij haasten!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge