rouw

Hoe om te gaan met rouw bij onze kleuter?

We hebben de laatste tijd behoorlijk wat ellende gehad en moesten ook onze kleuter begeleiden in haar rouw en emoties. Hoe we dat hebben gedaan en waarom we het op die manier hebben gedaan? Ik laat het jullie weten in deze blog.

 

Eerste ingeving

Onze eerste ingeving was uiteraard om de kleine meid te beschermen en om haar zo min mogelijk mee te geven. Maar naast dat dit niet eerlijk voelde, is Evi ook gevoelig voor onze emoties. En niets zeggen was volgens ons ook weer geen optie. In het ziekenhuis, het mortuarium, door de gastouders en vriendinnen werd ons aangeraden om haar wel te betrekken maar dit op haar niveau te doen.

 

Tekenen

Evi tekent graag. En veel. Wij hebben eerder bij haar aangegeven toen mijn oom was overleden dat hij heel erg ziek was geworden en dat de dokters niets meer konden doen om hem beter te maken. Hij was daardoor doodgegaan en een sterretje geworden. Omdat Evi van hem hield zit hij ook in haar hartje en is hij altijd bij haar. Het lijkt een heel verhaal maar het werkte toen dus waarom niet nu. Evi tekende haar broertje in mijn buik en nadat we het hadden verteld dat haar broertje dood was, tekende zij haar broertje die een sterretje werd.

 

Betrekken

Wij hebben op aanraden van anderen uiteindelijk Evi betrokken bij de begrafenis van haar broertje. Zo heeft zij een mooie tekening gemaakt op het deksel van het kistje, heeft zij bloemen uitgezocht die zij mooi vond voor bij het graf en heeft zij afscheid genomen bij het mortuarium. Ze heeft haar broertje gezien, afscheid genomen, lieve dingen gezegd en de begrafenis op haar manier geleid. Ze vertelde de aanwezigen waar ze de rozen moesten leggen en gaf complimenten zodra de aanwezigen dat deden zoals ze wilde. Bij het mortuarium werd zij zelfs als de grote zus onthaald waardoor onze kleine meid toch als een trotse pauw rondliep.

 

Benoemen

Wij hebben er dus voor gekozen om Evi onze emoties te laten zien, te laten zien hoe wij rouwen. Doordat wij onze emoties benoemen leert Evi ook haar emoties te herkennen en te benoemen. Leert zij dat ze verdrietig mag zijn, dat huilen mag maar dat we verder moeten gaan. Dat als we verder gaan, dat dit niet betekend dat we het niet meer over haar broertje mogen hebben. Zij ziet veel andere kindjes met een broertje/zusje en daardoor houdt het haar ook nog flink bezig.

 

Rouw

Op de meest onverwachte momenten begint Evi erover: Haar broertje, baby Jezus. Baby Jezus? Tsja, iets met zwanger zijn met kerst en het kerstverhaal dat bleef hangen. Ook al heeft haar broertje een andere naam, Evi blijft steevast haar broertje baby Jezus noemen. Daardoor heeft ook niet iedereen in de gaten dat het om haar broertje gaat. Juffen en de gastouder heb ik het verteld en uitgelegd. Ook zij praten open met Evi zodra zij er zelf over begint. En dat doet ze op onverwachte momenten: Tegen een kindje die over haar broertje/zusje verteld, als we onderweg zijn naar de speeltuin, als ze naar bed gaat, als we liggen te knuffelen. Op die momenten denk ik er zelf niet aan maar zij blijkbaar wel. Het heeft duidelijk nog niet z’n plekje gevonden bij haar. Ook is ze af en toe bang dat mensen waar ze van houdt zullen overlijden.

 

Beschermen

Ik vind het als mama verschrikkelijk dat mijn kleine gevoelige meisje zo bezig is met haar broertje. En dan vooral het verliezen van haar broertje. Maar dus ook dat ze soms zo bang is dat anderen zullen overlijden. Zo werd vorige week mijn vader geopereerd. Ik wilde het Evi niet vertellen maar ze zou wat gaan doen met mijn ouders en dat kon niet doorgaan. Daarom heb ik het haar wel verteld. Maar haar eerste reactie was een pruillipje en de vraag of haar opa een sterretje was geworden. Ik heb uitgelegd dat de dokters opa beter gingen maken. Ik moest nog een keer bevestigen dat opa geen sterretje ging worden en daarna was het goed. Maar die confrontaties vind ik zo ontzettend sneu voor haar. Die angst zal ook nog wel even blijven en zal moeten slijten.

 

Advies

Mijn advies zou dus toch zijn om je kind te betrekken in de situatie. Geef ze een rol, een doel, benoem je emoties, stop deze niet weg, praat erover en sluit aan bij het niveau van je kind. Tekent hij/zij graag? Laat ze dan een mooie tekening maken (zoals wij deden op de kist). Wees er gewoon voor je kind, wees er als ze verdrietig zijn, en geef ze de ruimte om hun rouw te verwerken zoals zij dat willen. Kinderen zijn enorm veerkrachtig en ik denk oprecht dat wij zelfs nog wat kunnen leren van onze kleintjes in het omgaan met rouw.

 

 

Afbeelding: Pixabay.com

Related Post

Hoe weet je dat je de moeder van een kleuter bent? De afgelopen tijd is het echt helemaal duidelijk, ik ben de moeder van een kleuter! Er is niet meer aan te ontkomen en ik moet het maar gewoon omarmen...
De verjaardag van een kleuter Zoals jullie misschien al op de Social Media hadden gezien hebben we dit weekend de verjaardag van onze kleuter gevierd. Omdat zij dat graag wilde was...
Mezelf onder de oksels pakken en het leven weer vo... Gisteren was de dag dat ik uitgerekend zou zijn van ons zoontje. Een hele nare dag toch wel, ik moest mezelf de afgelopen periode onder de oksels pakk...
Afscheid nemen van de babyfase Op een gegeven moment is daar het moment aangekomen als moeder zijnde: Het afscheid nemen van de babyfase. Je kind(eren) passen de kleding niet meer, ...

6 thoughts on “Hoe om te gaan met rouw bij onze kleuter?”

  1. Heel mooi en goed hoe jullie haar erbij betrekken. Lijkt me wel zo moeilijk! Onze peuter heeft nog niemand in de nabije buurt verloren maar ze is wel bezig met dood zijn etc. Omdat de moeder van haar juf overleed en de juf dus verdrietig was hebben ze het de kinderen ook verteld van het sterretje. Maar ja al die begrippen he. Dat is lastig. Vooral op zo’n jonge leeftijd!

  2. Je hebt zo gelijk, ik zelf heb zo’n last gehad toen ik twaalf was en mn oma overleed en ik overal buiten werd gehouden.
    Ik snapte daar niets van en kreeg maar geen antwoorden.

    Toen we onlangs onze hond moesten laten inslapen heb ik Femke er juist bij betrokken, om niet dezelfde fout te maken als mijn ouders toen.
    En inderdaad het werkt nog even door daarna.
    Zo was ik ziek een week na de dood v onze hond en Femke kwam thuis v school en huilde alsof de wereld verging. Ik vroeg haar waarom ze huilde. Ze kon het niet zo goed vertellen, maar ik had wel door waar dit om ging.
    Ik pakte haar bij mij op bed, knuffelde haar en zei dat ik gewoon ziek was en niet dood zou gaan. Ze reageerde door te zeggen oh ok droogde haar tranen en huppelde vrolijk weg. Weg verdriet, weg angst, gewoon duidelijkheid haha.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge