Mezelf

Mezelf onder de oksels pakken en het leven weer volgen

Gisteren was de dag dat ik uitgerekend zou zijn van ons zoontje. Een hele nare dag toch wel, ik moest mezelf de afgelopen periode onder de oksels pakken en het leven weer volgen. Maar hoe deed ik dat en hoe gaat het nu?

Updates

Eerder schreef ik al een persoonlijke update  en update even bijpraten voor jullie om iedereen op de hoogte te brengen. Ook schreef ik jullie vorige week dat ik een nieuwe baan heb en wat die inhoudt.  Mocht je dus deze blogs nog niet gelezen hebben, via de links kun je ze makkelijk teruglezen.

 

Praktijkondersteuner

Vorige week ben ik bij de praktijkondersteuner geweest. Voor het laatst! De rust in mijn hoofd is namelijk best wel weer terug. Dat duurde even maar goed, het is wel gelukt. Het was goed dat ik naar de praktijkondersteuner ben gegaan want deze schudde me wel wakker. Ik was zo ontzettend veel van mezelf aan het eisen. Ik vond van alles en moest verschrikkelijk veel. Niet van anderen maar puur van mijzelf. En dat schiet niet op want ik had continue een gevoel van haasten en jagen. De praktijkondersteuner confronteerde me, gaf me doelen en stelde me vragen waar ik aan moest werken. Zelf. Rust krijgen en mezelf weer wat organiseren met de kernvraag: Wat maakt jou gelukkig?

 

Weer een kindje?

Daarnaast draaide ik stuk op het weer snel proberen een kindje te krijgen. Dat was geestelijk helemaal geen optie, laat staan dat er zoveel fysieke problemen zouden komen dat dit te veel zou zijn voor mij. Met pijn en moeite begon ik dit in te zien en heb ik uiteindelijk de keuze gemaakt, samen met de man natuurlijk, om anticonceptie te gebruiken. En ondanks dat dit enorm veel pijn deed, want afsluiting van een bepaalde fase, geeft het rust. Veel rust. Het geeft zodanig veel rust dat de pijn nu een plekje kan gaan krijgen. Dat is ontzettend fijn want het doet nog steeds veel zeer, het is ook nog steeds pril al voelt het ook weer als lang geleden. Ik ga hier meer over vertellen hoor maar nu nog niet.

 

Mooie dingen:

Vriendschap

Er zijn uit de nare periode ook mooie dingen gekomen. Zo is die enorm leuke en lieve verloskundige die mij/ ons begeleidde in de laatste 2 zwangerschappen een enorm leuke en lieve vriendin geworden. Een vriendin die ook nog eens vanaf de medische kant heeft meegeleefd en ons heeft bijgestaan en alles weer wat er is gebeurt. Die bij ons is geweest in het ziekenhuis toen ik moest bevallen, die met ons heeft gelachen en gehuild nadat alles was gebeurd. Uiteraard voor haar niet normaal, voor ons ook niet, maar het was een exceptionele situatie en er was een klik. En ik ben heel blij met haar als vriendin! Zo stond ik van het weekend in haar praktijk te helpen met opknappen, beetje gek maar wel heel goed.

 

Interview

Op Twitter werd ik na een bericht over mijn 2e zwangerschap gevolgd door Miriam van Kreij die trainingen aan verloskundigen en echoscopisten geeft m.b.t. (emotionele) ondersteuning tijdens en na een miskraam/ doodgeboren kindje. Ik volgde haar terug omdat ik het interessant vind wat zij tweet en de kennis die zij heeft. Nu is zij bezig met een studieboek voor verloskundigen en echoscopisten te schrijven. Dit boek heeft als onderwerp hoe men ouders beter kan helpen na een miskraam/ doodgeboorte. In dat boek wilde zij graag interviews hebben van ouders die dit meegemaakt hebben en zij deed een oproep op twitter. Ik reageerde, werd benaderd en geïnterviewd. Confronterend weer maar toch weer een stapje dichterbij heling voor mij. Daarbij hoop ik met mijn verhaal anderen te kunnen helpen, te laten weten dat zij niet alleen zijn.

 

 

Het boek van Miriam zal in het najaar al worden uitgebracht en worden gebruikt op een aantal opleidingen. Ik ben enorm benieuwd naar het eindresultaat! Met 2 miskramen en 1 doodgeboren kindje kan ik in ieder geval behoorlijk meepraten over de emotionele verwerking hiervan. Maar ook de reacties van de mensen om ons heen, de verloskundigen en de echoscopisten.

 

En nu?

Nu ik dit schrijf moet het nog 1 augustus worden. De uitgerekende dag van onze kleine man. En ik zie er als een berg tegenop, wat ik allemaal wil weet ik eigenlijk niet zo goed. Behalve dat ik het allemaal heel anders zou willen dan dat het nu gegaan is. Maar ik ben ervan overtuigd dat het nu gaat zoals het misschien wel moet gaan. En zonder deze ervaringen zou ik toch anders in het leven staan op het moment, had ik geen contacten opgebouwd die ik nu wel heb. En mochten dingen voor me weggelegd zijn, dan zullen die nog wel op mijn pad komen uiteindelijk.

 

Evi

Evi was een enorm doel, zij heeft me zoveel gegeven en geboden de afgelopen maanden weer. Zij is diegene die me licht laat zien, ook al voel ik me donker. Evi is de reden dat ik mezelf op dat soort momenten onder mijn oksels pak en weer doorga. Er is zoveel om voor te knallen en te genieten. Zij laat mij dat iedere dag weer inzien.

 

Kleine kamer

De kleine kamer die steeds onbestemd bleef hebben we 3 weken geleden een bestemming gegeven: Het is nu de speelkamer van Evi. Zij is daar enorm blij mee, al zei ze eerst dat ze het niet wilde want de kamer was voor haar broertje. We hebben het erover gehad met haar en ze is trots op haar kamertje nu. Voor ons is het fijn dat de kamer een doel heeft, een ander dan waar het eigenlijk voor bedoeld was. De woonkamer is daardoor nu weer een stuk heroverd, veel speelgoed zoals de Ikea-keuken van Evi staat boven. Onze woonkamer is ineens volwassen geworden en we hebben hem weer anders aangekleed. Het lijken misschien kleine dingen maar het zijn de kleine dingen die ons weer grip op ons leven geven. Ons helpt dat, een ander misschien wel helemaal niet.

 

Vakantie

Ik heb nu een ruime maand voordat ik aan de slag ga bij mijn nieuwe baan. Een periode waarin ik enorm ga genieten van dat enorm mooie/ lieve/ slimme/ eigenwijze/ fantastische meisje die ik mijn dochter mag noemen. Maar ook waarin ik leuke dingen ga doen voor de blog, dingen in huis en gewoon ga genieten van het leven met al zijn mooie dingen!

 

Liefs Kimberly

Related Post

Onze eerste keer naar de Osteopaat Omdat ik merkte dat Evi veel last heeft van de spanningen en gebeurtenissen die we hebben meegemaakt het laatste jaar vond ik het tijd om daar wat mee...
Hoe om te gaan met rouw bij onze kleuter? We hebben de laatste tijd behoorlijk wat ellende gehad en moesten ook onze kleuter begeleiden in haar rouw en emoties. Hoe we dat hebben gedaan en waa...
Beebs and Moms Update Omdat het alweer even geleden is dat ik een update schreef over de pagina vond ik het daar wel weer tijd voor. Er is namelijk achter de schermen best ...
Update: Even bijpraten Omdat er veel gebeurt is en ik na de blogs over de doodgeboorte van ons kindje door Kell-Antistoffen niet meer geblogd heb vond ik het tijd voor een u...

1 thought on “Mezelf onder de oksels pakken en het leven weer volgen”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge