/ mei 10, 2018

Na mijn eerdere oproep kreeg ik ontzettend lieve reacties terug van vrouwen die een zwangerschapsverlies hebben meegemaakt en met hun verhaal andere vrouwen willen ondersteunen. Ook Amber wilde haar verhaal delen en zij trapt vandaag de serie af met: Mijn Zwangerschapsverlies | Amber

Eerste date

‘Wil je later kinderen?’ vroeg mijn man op onze eerste date. Ging hij hard van stapel? Nee, het was een realistische vraag. Harald en ik schelen acht jaar en hij was toe aan de huisje- boompje-beestje fase. Of ik kinderen wilde? Heel graag. Ik heb altijd met kinderen gewerkt en droomde weg als ik op vakantie, op de kermis, in het zwembad, in de dierentuin, in restaurantjes of in de stad gezinnen zag lopen. Papa, mama twee, drie of vier kindjes.

Is het je gegund? Het blijft altijd spannend. Kindjes neem je niet, maar krijg je, schrijf ik met mijn tanden op elkaar. Ik denk dan aan de mensen die zeggen: “Ja, we kopen eerst een huis en daarna nemen we kinderen.” “Nee, we gaan eerst reizen en dan nemen we kinderen.” Mensen die op een housewarming komen en zeggen tegen het stel: “Oh, dit is de kinderkamer.” Op dat soort momenten kan ik heel boos worden. Het liefst uit ik dat dan ook direct, maar ik hou verstandig mijn mond.

Zwanger?!

Ik wilde dus heel graag een kindje. Nadat we besloten hadden om ervoor te gaan, is het geen dag uit mijn hoofd gegaan. Al snel nadat ik was gestopt met de pil was ik overtijd. Misschien vier dagen, hooguit vijf, maar ik kon niet wachten. Meteen naar de Kruidvat. Ik kon nog net op Harald wachten. Samen hebben we de test gedaan. Oh, als ik het opschrijf voel ik nog de zenuwen en spanning.

Ik draaide de test langzaam om. Ja ja ja ja ja ja! We zijn zwanger. Huilend, lachend en dankbaar omhelsden we elkaar. Jeetje wat gewéldig! We krijgen een kindje. Nadat het was geland kreeg ik zenuwen. Gaat alles goed, is het gezond, klopt het hartje, wat moet ik nu doen? Al snel draaide mijn gelukkige gevoel om naar spanning en angst. Ik was nu vier weken, bij ongeveer 8 weken kregen we een echo. Deze vier weken duurden een eeuwigheid.

Positief naar de echo

De dag van de echo! Harald was vanaf het begin vol vertrouwen. Ook deze dag ging hij vol vertrouwen naar de echopraktijk toe. Stipt om 10h00 liepen we naar binnen. Ik kon mij alleen maar focussen op het nog zwarte scherm. Ik ging liggen, deed mijn trui omhoog en daar gingen we. De verloskundige vertelde wat ze deed en wat ze zag, maar ik keek alleen maar naar het scherm. Ik bleek al 11 weken zwanger te zijn, de verloskundige stopte met praten en keek Harald en mij aan. Haar gezicht sprak boekdelen. Vrij snel daarna vertelde ze ons: ‘Ik moet jullie helaas vertellen dat het hartje niet klopt.’ Alles draaide, tranen kwamen op en ik hoorde niks meer. Op weg naar huis zei ik niks, Harald en ik keken stil vooruit.

Na de echo

De dagen daarna waren zwaar. De mensen die het wisten probeerden ons te troosten, maar ik was zo intens verdrietig. Ik voelde mij leeg. Het was elf weken, maar vanaf het moment dat ik wist dat ik zwanger was, voelde ik mij niet meer alleen. Nu voelde het leeg.

Dan komt de vraag of je het vanzelf wilt laten gaan of dat je curettage wil. Ik wilde de natuur een kans geven om het vanzelf te laten komen. Na een week trok ik het niet meer. Elke dag wachten totdat het komt, was zwaar. De dokter gaf aan dat er nog een alternatief was: medicijnen. Ik heb de medicijnen thuis in gedaan en ben gaan slapen. Ik werd wakker van de pijn. Dit voelde meteen niet goed. Ik bleef bloeden en het bleef pijn doen. Ik ben daarna naar het ziekenhuis gegaan. Niet alles was eruit. Nadat alles eruit was, werden de bloedingen minder. Jeetje wat was dit heftig!

Delen van mijn verhaal

Mensen in je naaste omgeving leven mee, maar al snel waren mensen het vergeten. In het begin heb ik er niet over gesproken en heb ik het opgekropt. De reden dat ik erover schrijf is omdat ik zelf heb ervaren dat toen ik mijn verhaal ging delen ik zoveel steun en herkenning en erkenning kreeg van mensen. Pas toen ging ik rouwen. Ook al was het elf weken, is het nog zo klein, het blijft een levend kindje wat in je buik zit.

Ik werkte toen op het kinderdagverblijf. Ik was een week niet geweest en toen ik vertelde waarom, kwamen de verhalen. Moeders waren heel erg open en ik was niet de enige. Veel moeders op het kinderdagverblijf hadden hetzelfde mee gemaakt en zeiden precies de dingen die ik wilde horen. Dat mensen het vergeten, snap ik. Als ik vroeger hoorde dat iemand een miskraam had gehad vond ik het vreselijk, maar nu ik het zelf heb mee gemaakt weet ik pas echt hoe het voelt. Is belangrijk om erover te praten en elkaar te steunen. Een miskraam heeft enorme impact op je leven.

Ik ben ontzettend dankbaar dat ik nu twee gezonde boys heb van 7 en 5, maar mijn miskraam zal ik nooit vergeten!

Lieve groet,

Amber

Mijn zwangerschapsverlies

Amber, ontzettend bedankt dat je jouw verhaal wilde delen op Beebs and Moms! Meer van Amber kun je lezen op GrazyAm. Wil jij zelf ook graag jouw verhaal over jouw zwangerschapsverlies delen? Dan kun je me mailen op info@beebsandmoms.nl . Merk je dat je misschien wel wat hulp kan gebruiken bij het plaatsen van jouw zwangerschapsverlies? Via Lief Gedragen bied ik vrouwen (en hun partners) ondersteuning in hun rouw- en zwangerschapsverlies.

Liefs Kimberly

 

Mijn zwangerschapsverlies Amber

About Kimberly

Ik ben Kimberly, getrouwd met Patrick en moeder van Evi. Op Beebs and Moms schrijf ik over #momlife, persoonlijke verhalen, tips, reviews en alles wat er nog meer in mijn leven is. Naast Beebs and Moms ben ik coach in Zwangerschapsverlies via www.liefgedragen.nl

1 Comment

  1. Dit lijkt me zo ontzettend heftig en zoals ze zelf ook al zegt, ook al was het nog zo klein, het blijft een levend kindje wat in je buik heeft gezeten.
    Jouvence onlangs geplaatst…Interieur inspiratieMy Profile

Leave a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*
*

CommentLuv badge