/ juli 12, 2018

Een zwangerschapsdepressie, een kinderwens, een kindje met het syndroom van Down en een zwarte roze wolk. Vandaag deelt Arianne haar bijzondere en ingrijpende verhaal in Mijn Zwangerschapsverlies.

Een zwangerschapsdepressie

Na heel wat wikken en wegen vanwege een zwangerschapsdepressie in mijn eerste zwangerschap, besloten we dat onze kinderwens groter was dan het moeten doorstaan van nog een depressie. Vrij snel na ons besluit dat een tweede kindje welkom was raakte ik zwanger. Een test was niet nodig. De grijze wolk, de depressie, was terug en heette mij welkom in deze nieuwe zwangerschap.

Een zwarte roze wolk

We probeerden de omstandigheden zo optimaal mogelijk te houden en bleven elkaar zeggen ‘het duurt hooguit negen maanden en dan krijgen we er iets prachtigs voor terug.’ Na dertien weken zwangerschap werd onze toch al grijze roze wolk echter zwart. Op de echo was een afwijking te zien en de toekomst van ons kindje was onzeker. Na een slopende periode van onderzoeken en wachten kwam daar het verlossende telefoontje, er was een afwijking gevonden. We bleken een dochtertje te verwachten met het syndroom van Down.

Opgelucht haalden we adem. Het was maar syndroom van Down, wat zou het? We hielden al zoveel van dit meisje, en ze was zo welkom. Met slechts het syndroom van Down had ze goede kansen op overleven en konden we over 6 maanden toch ons kindje in onze armen sluiten. Goed en slecht nieuws wisselden elkaar echter af in de loop van de zwangerschap en spannende maanden volgden. Ons meisje bleek een ernstige hartafwijking te hebben, anders dan de hartafwijking die veel gezien wordt bij het syndroom van Down. Haar overlevingskansen namen af. Middels mijn blog hield ik onze omgeving op de hoogte.

Een verschrikkelijke keuze

De berichten werden zo somber dat we voor de keuze kwamen te staan om de zwangerschap te beëindigen. Het zette ons stil. Wat vonden we kwaliteit van leven voor ons kindje? Hoeveel kansen mochten we aangrijpen? Was er een mogelijkheid om de zwangerschap voort te zetten en haar een waardig leven én wanneer het nodig zou zijn een waardig sterven zouden kunnen geven? Waarbij we haar wel alle kansen op datzelfde leven hadden gegeven?

Gelukkig kregen we steun van een kindercardioloog die voor ons meisje wilde knokken. Ze stond er hetzelfde in. Alle kansen pakken die er zijn, maar we laten haar leven geen lijden worden. We voelden ons gesteund en samen leefden we vol spanning naar de bevalling toe. We probeerden te genieten van de goede momenten. Ik voelde me ondanks de depressie en de spanning toch intens gelukkig als ons zoontje op schoot zat en zijn kleine zusje hem met kleine schopjes duidelijk maakte dat zij er ook was.

De bevalling

Na een zwangerschap van 38 weken kondigde ons meisje zichzelf aan. Een volledig natuurlijke bevalling volgde en in mijn armen lag een gezond uitziende, prachtige dochter. We gaven haar de naam Aimée, wat geliefde betekent. Terwijl ik haar aanpakte dacht ik: ‘Jij hoort hier. Jij hoort hier bij ons. Jij mag deze wereld bekijken en deze wereld mag kennis maken met het allermooiste meisje dat er bestaat.’ Ze deed het na de bevalling fantastisch, maar de zorgen om haar toekomst waren groot. Met haar mooie, indringende kijkertjes bewonderde ze de wereld om haar heen. Het ziekenhuispersoneel was dol op haar, zo’n uitermate tevreden baby die zich slechts liet horen als ze het ergens écht niet mee eens was. Niemand kon zich voorstellen dat zij niet geopereerd kon worden. Dit meisje, deze kleine dappere strijder, zij zou het gaan redden.

En toen stortte onze wereld in….

Na vijf dagen hoorden we echter het afschuwelijke nieuws dat haar hartje niet geopereerd kon worden. Onze wereld stortte in, ook al hadden we rekening gehouden met dit bericht. Hoe oud ze zou worden kon niemand ons vertellen, maar groot zouden we haar niet zien worden. Met elkaar besloten we dat we haar een prachtige tijd zouden geven. We zouden haar onafgebroken knuffelen en liefhebben. We zouden gelukkig met haar zijn en haar gelukkig laten zijn.

Het zwaarste afscheid

Ze maakte kennis met haar grote broer van bijna twee. We namen haar mee naar huis, waren gezin en genoten van iedere seconde die we samen hadden. Niet alleen wij genoten, Aimée was een meisje wat zelf heel tevreden was en zichtbaar en hoorbaar genoot. Niemand wist hoelang we hadden. Maar exact vier weken na de eerste weeën dienden de eerste tekenen van overlijden zich aan. Met hulp van huisarts en kinderthuiszorg mocht ze thuis in onze armen overlijden. Zoals we haar vol liefde hebben begeleid naar het moment van geboorte hebben we haar ook vol liefde begeleid naar het moment van overlijden. Ze heeft van ons beiden afscheid genomen door ons nog heel intens aan te kijken. Daarna is ze langzaam weggezakt, hebben we haar gekust, geknuffeld en gekroeld en haar verteld dat ze mocht gaan.

Het was de meest afschuwelijke en tegelijk de meest intieme nacht van ons leven, waarin we kennismaakten met de keerzijde van liefde: loslaten. De volgende ochtend vertelden we onze zoon, die de avond ervoor afscheid had genomen, dat zijn zusje was overleden. We probeerden uit te leggen wat dood is, niet makkelijk voor een mannetje van twee. Maar hij besefte heel goed dat zijn zusje er niet meer écht was, ze reageerde niet meer op zijn knuffels en kussen. Samen met hem, met onze familie en vrienden, hebben we die week afscheid genomen. Hij is overal bij geweest, op zijn manier haakte hij aan waar hij wilde en haakte af wanneer het hem genoeg was.

Pure liefde en verdriet

In de afgelopen vijf maanden hebben we de eerste wiebelige stappen in het leven zonder onze dochter gezet. Onze familie en vrienden helpen ons er doorheen. We zijn beiden weer aan het werk gegaan. Onze eerste vakantie zonder ons meisje hebben we gehad. En toch is Aimée er nog iedere dag bij, zowel bij ons als bij haar broer. We proberen eerlijk naar onszelf én naar onze zoon te luisteren, al is het best lastig om de juiste keuzes te maken. Rouwverwerking is een flinke taak! Ik denk nog vaak terug aan dat moment dat de gynaecoloog belde om te vertellen dat ons meisje het syndroom van Down had, wat was ik opgelucht.

Nooit had ik kunnen denken dat dit zo af zou lopen. Maar het is met geen pen te beschrijven hoe gelukkig we zijn geweest in die vier weken dat we compleet waren. Ik had geen dag, geen uur en geen seconde willen missen van dat mooie, lieve, tevreden en gelukkige meisje. Aimée heeft ons leven compleet gemaakt. Ze heeft ons geleerd wat belangrijk is, ze was pure liefde, in optima forma. Ze heeft ons geleerd dat onze focus in het gezin ligt. Om nú elkaar stevig vasthouden en te genieten van dat wat heel dichtbij is. Soms heb je maar één kans. Die moet je grijpen.

Al die tijd ben ik mijn blog bij blijven houden. Inmiddels ben ik de blogs aan het bewerken en zal hopelijk nog dit jaar mijn boek ‘Zwarte Roze Wolk’ verschijnen, over liefde en loslaten.

Arianne Wennekes

Alle verhalen over zwangerschapsverlies lees je via deze link terug

Mijn zwangerschapsverlies

Arianne, ik vind het zo bijzonder dat ik jouw verhaal mag delen op Beebs and Moms! Wat heb je jouw verhaal mooi en duidelijk beschreven, het lijkt me verschrikkelijk om meerdere keren voor vreselijke keuzes te moeten staan en uiteindelijk mee te maken wat jullie hebben meegemaakt met Aimée. Een prachtige en passende naam voor een meisje dat zo veel liefde heeft ervaren.

Maandelijks heb ik als coach Zwangerschapsverlies meerdere (gratis) gesprekken met vrouwen die een zwangerschapsverlies hebben meegemaakt. Via de site van Lief Gedragen plan je makkelijk een afspraak in met mij, op de site vind je tevens meer informatie wat ik als coach bied.

Ook op Facebook heeft Lief Gedragen een besloten pagina voor moeders die graag met andere lotgenoten hun zwangerschapsverlies willen delen. Wil jij graag op een laagdrempelige manier jouw zwangerschapsverlies delen met lotgenoten? Word dan vooral lid van de Facebookgroep.

De foto die van Arianne en Aimée is gemaakt door Mooiste Momenten Fotografie.

Liefs Kimberly

Het artikel delen? Pin het op Pinterest.

Mijn zwangerschapsverlies Arianne - Een zwarte roze wolk

 

About Kimberly

Ik ben Kimberly, getrouwd met Patrick en moeder van Evi. Op Beebs and Moms schrijf ik over #momlife, persoonlijke verhalen, tips, reviews en alles wat er nog meer in mijn leven is. Naast Beebs and Moms ben ik coach in Zwangerschapsverlies via www.liefgedragen.nl

Leave a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*
*

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.