/ juni 7, 2018

Vorige week konden jullie het eerste deel lezen over het zwangerschapsverlies van Mirjam. Vandaag kunnen jullie het tweede deel lezen van het drieluik. Ik vind het enorm knap dat Mirjam haar verhaal wil delen met ons. En fijn ook omdat ik hoop dat zij met haar verhaal anderen tot steun kan zijn.

Onverwachts zwanger

Zo’n anderhalf jaar na de geboorte van onze oudste dochter Eva was ik weer zwanger. Ik was er nog niet aan toe. Het was nog geen 3 jaar geleden dat onze tweeling veel te vroeg geboren. En ook de zwangerschap van Eva was zeer spannend. Wij wilden graag nog een kindje, maar nu nog geen nieuwe zwangerschap. Eventjes rust. Even met z’n 3-en genieten van het leven.

Lees ook: Mijn zwangerschapsverlies Mirjam Deel 1

Toch was ik opeens weer zwanger. Voorzichtig schoof ik mijn bezwaren en angsten een beetje naar de achtergrond en begon het steeds leuker te vinden.

Vanwege mijn voorgeschiedenis hadden we met 7 weken een echo in het ziekenhuis en een gesprek met de gynaecoloog. Een kloppend hartje! 0,937 cm en met een beetje fantasie kon ik armpjes en beentjes ontdekken. Ik had ondertussen zo veel vertrouwen in deze zwangerschap dat ik terug verwezen werd naar de verloskundige.

Twijfels

Tijdens een vakantie met de schoonfamilie vertelde mijn schoonzusje dat zij ook zwanger was. Wat waren we blij! Later kwamen bij mij de twijfels, de angst. De angst die ik daarvoor tijdens deze zwangerschap nog niet had ervaren, stak opeens de kop op. Wat als 1 van beide zwangerschappen niet goed zou gaan? Wat als je voor de rest van je lever herinnerd wordt door dat kindje dat er wel rondloopt?
Angst voor mijn eigen zwangerschap, maar ook voor die van haar.

Een week na die vakantie hadden we de 12 weken echo bij de verloskundige. De echo begon goed. We zagen een heel bewegelijk mensje. Het leek een beetje alsof hij de hik had, maar dat kon natuurlijk nog niet. We zagen het hartje kloppen, 2 armpjes met handjes, hij ‘zwaaide’ naar ons, 2 schoppende beentjes.
Maar toen zei de verloskundige dat ze iets met de gynaecoloog wilde bespreken. Het kindje had een groot hoofd en had veel vocht in zijn hersenen. Het hoefde niets te zijn, het kon ook weer verdwijnen, maar voor de zekerheid…

Meteen de dag erna konden we terecht bij de gynaecoloog. Toen hij begon met de echo, zagen wij zelf ook dat er iets goed fout zit: Boven de oogkassen was heel veel zacht weefsel, twee keer zo groot als normaal. De gynaecoloog liet zien dat het bot ontbrak, dat dit zonder twijfel een open schedeltje (anencefalie) was…

Anencefalie (open schedeltje)

Een open schedeltje (anencefalie) behoort tot de zogenaamde neurale buisdefecten. Een neuraal buisdefect is een aangeboren afwijking welke ontstaat tussen de 20ste en 28ste dag na de conceptie. Een open ruggetje (spinabifida) is de meest bekende vorm van de neurale buisdefecten. Anencefalie is in tegenstelling tot spinabifida niet verenigbaar met het leven. Vele baby’s met anencephalie overleven de geboorte niet en anders is de levensverwachting niet meer dan enkele uren tot enkele dagen.

Het kindje dat in mijn buik zat miste de bovenste helft van de schedel. In dit stadium van de zwangerschap werden de hersenen alleen omhuld door het hersenvlies, waardoor het een heel groot hoofd leek (een waterhoofd). In de loop van zwangerschap zouden de grote hersenen door de druk van het vruchtwater langzaam verdwijnen.

De gynaecoloog vertelde dat wij 3 mogelijkheden hadden: De zwangerschap uitdragen, in de wetenschap dat dit kindje hooguit een paar uur oud zal worden. Een curettage (= het schoonschrapen van de baarmoeder). Of medicatie om de ‘kleine bevalling’ op te wekken, waarschijnlijk gevolgd door een curettage om de placenta te verwijderen. Hij vertelt dat de kans op een open schedeltje afneemt als je voor de zwangerschap foliumzuur slikt.

Foliumzuur

Als je zwanger wilt worden, wordt aangeraden om foliumzuur te slikken. Een van de redenen hiervoor is dat het de kans op neurale beursdefecten ernstig verminderd. Omdat ik nog niet zwanger wilde woorden, slikte ik nog geen foliumzuur. Daarnaast kan coeliakie ook foliumzuur-tekort veroorzaken, waardoor ik een nog grotere kans had op foliumzuur tekort.

Drie onmogelijke keuzes

Ik voelde me verdrietig, maar niet ontroostbaar. Had ik (onbewust) nog geen band met dit kindje opgebouwd? Had ik er (veel) rekening mee gehouden dat het fout kon gaan? Of was ik verdoofd, moest de klap nog komen?
Ik wilde dat het allemaal voorbij is. Dat ik geen keuze hoefde te maken tussen drie kwaden.

De dagen erna heb ik veel na gedacht, veel met vrienden en familie gesproken. Geprobeerd de minst slechte keuze te maken. Bevallen of curettage? Uitdragen wilde ik in ieder geval niet. Het was de moeilijkste beslissing die ik ooit gemaakt heb. Een beslissing tussen leven en dood, ook al wisten we heel goed dat er geen leven mogelijk was. Uiteindelijk kozen we voor een curettage.

De curettage

Al vroeg was ik wakker en nam ik bewust afscheid van deze zwangerschap, van dit kindje. ’s Middags werd ik de Operatie Kamer in gereden. Een OK met Bert en Ernie plaatjes, normaal worden hier keelamandelen geknipt. Een OK met uitzicht, de regen had zich heel even verscholen en een zonnetje kwam te voorschijn. Mijn gynaecoloog stond op me te wachten, zei dat hij het zo erg voor mij vond, vertelde nogmaals wat hij ging doen en besprak onze afspraken: Het kindje zou onderzocht worden, er werd bekeken of hij inderdaad anencefalie had en of het inderdaad een jongetje was. Daarna begon de wereld te draaien en voordat ik het wist was ik weg.

Uit een mooie droom schrok ik wakker. Ik lag in de recovery, de werkelijkheid was een stuk minder mooi dan mijn droom. Ik voelde opluchting, geen buikpijn, niet misselijk, en huilde dikke tranen. Het is over, het is voorbij, het kindje is nu echt weg.

Minder zwaar

Eva was extra aanhankelijk (ze voelde de spanning) en wilde veel gedragen worden, of op schoot een boekje lezen. Ze was nog te jong om alles goed uit te leggen. Maar op advies van een vriendin vertelde ik haar wel de basis. Beter open zijn, dan dat ze spanningen voelt die ze niet kan plaatsen.

Met mij ging het emotioneel boven verwachting. Mijn internist vroeg mij tijdens of ik hem kon garanderen dat de klap niet over 3 weken kwam, of over 3 maanden. Nee, garanderen kan ik nooit. Maar een goede vriendin zei: “Jij doet niet aan emoties achteraf.” En ik denk dat ze gelijk heeft. Na de dood van Boris en Sanne voelde ik me verdoofd, wist ik niet wat ik voelde en hoe ik dat moest verwoorden. Nu wist ik heel goed wat ik voelde. Al was het veel minder zwaar dan ik van te voren verwacht had.

Na 2 weken was ik lichamelijk en emotioneel weer zo ver hersteld dat ik weer aan het werk kon. En twee weken later was ik alweer zwanger. Maar daarover meer in deel 3 die je volgende week kunt lezen.

Mijn zwangerschapsverlies

Mirjam ontzettend bedankt dat je dit deel van jouw verhaal ook wilde delen met ons! Ik heb jouw hele verhaal gelezen en vind het zo knap hoe je met jullie zwangerschapsverliezen bent omgegaan. Enorm veel respect voor je.

Wil jij zelf ook graag jouw verhaal over jouw zwangerschapsverlies delen? Dan kun je me mailen op info@beebsandmoms.nl . Merk je dat je misschien wel wat hulp kan gebruiken bij het plaatsen van jouw zwangerschapsverlies? Via Lief Gedragen bied ik vrouwen (en hun partners) ondersteuning in hun rouw- en zwangerschapsverlies.

 

Liefs Kimberly

Mijn zwangerschapsverlies Mirjam deel 2

About Kimberly

Ik ben Kimberly, getrouwd met Patrick en moeder van Evi. Op Beebs and Moms schrijf ik over #momlife, persoonlijke verhalen, tips, reviews en alles wat er nog meer in mijn leven is. Naast Beebs and Moms ben ik coach in Zwangerschapsverlies via www.liefgedragen.nl

5 Comments

  1. ik moet ervan slikken. Wat heftig en goed dat je hierover vertelt. Wat een groot dilemma inderdaad.

    1. Dank je wel Jeanine.

  2. Ik zat met open mond te lezen… Weer zo’n rollercoaster,
    wat een zware beslissing! Ikzelf zou eraan kapot gaan denk ik.
    Veel sterkte aan jullie hele gezinnetje!

    Coco onlangs geplaatst…AlcoholMy Profile

    1. Wat een lieve reactie van je! Ik ga het doorgeven aan Mirjam.

      1. Dank je wel Coco.
        En ook jij kan veel meer aan dan je denkt.

Leave a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*
*

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe jouw reactie gegevens worden verwerkt.