/ juni 14, 2018

In het derde en laatste deel van het drieluik vertelt Mirjam over haar laatste zwangerschapsverlies.

Heel snel weer zwanger

Al voor mijn vorige zwangerschap beëindigd was, november 2009, nam ik me voor om voor het einde van het jaar weer zwanger te zijn. Later realiseerde ik me dat dat wel heel erg snel zou zijn. Ja, ik was altijd binnen 2 maanden zwanger geworden, maar daar moest ik niet te veel van uit gaan. Ik moest lichamelijk herstellen van de curettage, ik moest emotioneel herstellen, ik moest ontzwangeren, ik moest weer vertrouwen krijgen in mijn lichaam en ik moest in ieder geval een keer ongesteld worden om zeker te weten dat alles ‘het weer deed’.

En toen, al voor het einde van 2009, waren er toch weer tekenen:
Vlagen van misselijkheid (iets verkeerd gegeten, een virusje, of toch …?)
Zo verschrikkelijk moe (slapeloze nachten vanwege een onrustig meisje, of toch ook …?)
Veel dromen
Verschrikkelijk emotioneel Partner die opmerkt dat ik wel eens zwanger kan zijn, omdat ik zo vergeetachtig ben (zal het echt?)
Zware borsten (ja, nu weet ik het eigenlijk zeker!)

Op 2 januari 2010 bleef mijn menstruatie uit.
Op 3 janauri 2010 deed ik een positieve zwangerschapstest.
Hoera, het was weer officieel, ik was weer zwanger!

Lees het eerste deel van Mijn Zwangerschapsverlies | Mirjam

Verdrietige dag

Als ik bijna 7 weken zwanger ben, zie ik een licht rode gloed in mijn onderbroek. Is dit innestelingsbloed, te goede doorbloeding van de baarmoedermond of toch een miskraam? Ik heb geen buikpijn, dus het zal toch geen miskraam zijn?

De dag erna namen we afscheid van oma. Ze was 97 jaar geworden. Kanig vrouwtje. Tot een jaar of 15 eerder fietste ze nog regelmatig naar haar (klein)kinderen (zo’n 60 km), zat ze in een zangkoor, volgde ze Engelse les om met haar familie in de VS te kunnen communiceren en op haar 80e is ze alleen naar de VS gereisd om die familie op te zoeken. De laatste jaren ging het steeds slechter. Al jarenlang wilde ze niet meer, en die week was ze rustig ingeslapen.

Tijdens de dag van de uitvaart heb ik bijna de hele dag gehuild. Niet eens zozeer vanwege oma, maar vanwege weer een zwangerschap die fout ging. De licht rode vloed van de dag ervoor werd steeds meer en meer. Een miskraam. Het was een hele verdrietige dag.

Het leed was snel geleden

Een miskraam is iets verschrikkelijks. Het neemt hoop en toekomst weg, een klein leven waarvoor je al (voorzichtig) plannen aan het maken was. En toch had die miskraam van toen op mij niet de impact die je zou verwachten. Het was de laatste in een rij van ‘zwangerschapsmislukkingen’. Al wist ik toen natuurlijk nog niet dat het de laatste was. Maar ik was er wel op voorbereid dat het fout kon gaan, had nog weinig gevoel bij dit kindje en deze zwangerschap. Ik was ‘afgestompt’ door eerdere ervaringen. Na die dag huilen, was het grootste leed wel geleden.

Het scheelde heel erg dat ik er met mijn omgeving over kon praten. Dat ik gewoon op mijn werk kon vertellen dat ik een miskraam had gehad. Dat de buren mij chocola kwamen brengen en even op Eva pasten. En natuurlijk scheelde het heel erg dat ik al een kind had om voor te zorgen.

Maar ons gezin voelde nog niet compleet. We wilden nog 1 poging wagen…

Lees ook het tweede deel van Mijn Zwangerschapsverlies | Mirjam

Nog 1 poging

Het liefst wilde ik zo snel mogelijk weer zwanger zijn. Elke week uitstel was een groter leeftijdsverschil tussen Eva en de baby. Elke week werd het pijnlijker om mijn zwangere buurvrouw of mijn zwangere schoonzus te zien. En elke week groeide de angst dat weer een vriendin kwam vertellen dat ze zwanger was. Want al gunde ik het hen zo veel, de confrontatie met wat ik niet had was pijnlijk…

Maar voordat we voor een nieuwe zwangerschap gingen, wilde ik antwoord op een paar vragen. Vragen over mijn voorgaande zwangerschapsverliezen en de relatie met mijn coeliakie (glutenintolerantie).

Op de dag dat mijn neefje geboren werd, wisten we net dat ik weer zwanger was. Vanaf het begin af aan voelde het goed. De zwangerschap rolde ik door zonder noemenswaardige problemen. Ja, het was soms zwaar in combinatie met een rondrennende peuter die elke nog een paar keer wakker werd. Ik maakte me druk om simpele zaken: Hoe zal Eva reageren op de baby? Wat eten we in plaats van beschuit met muisjes (gluten)? Hoe zal ze er uit zien?

Een paar dagen voor de uitgerekende datum wordt Mirthe geboren. En al een paar uur naar de geboorte mogen we naar huis en genieten daar van een onbezorgde kraamtijd.

Nu is Mirthe een leuke, slimme meid van zeven jaar oud. Ze houdt van grapjes, van buiten spelen en doet vaker de radslag dan dat ze normaal loopt. Ons gezin is compleet!

Mijn zwangerschapsverlies

Ik heb een enorm respect voor Mirjam en haar partner gekregen na het lezen van deze drieluik en ben blij dat zij haar verhaal wilde delen op Beebs and Moms. Ik hoop dat door het delen van haar verhaal Mirjam andere vrouwen (en hun partners) tot steun kan zijn.

Wil jij zelf ook graag jouw verhaal over jouw zwangerschapsverlies delen? Dan kun je me mailen op info@beebsandmoms.nl . Merk je dat je misschien wel wat hulp kan gebruiken bij het plaatsen van jouw zwangerschapsverlies? Via Lief Gedragen bied ik vrouwen (en hun partners) ondersteuning in hun rouw- en zwangerschapsverlies.

Meer lezen over mijn Zwangerschapsverlies? Op deze pagina kun je alle verhalen teruglezen.

Liefs Kimberly

Mijn Zwangerschapsverlies Mirjam deel 3

About Kimberly

Ik ben Kimberly, getrouwd met Patrick en moeder van Evi. Op Beebs and Moms schrijf ik over #momlife, persoonlijke verhalen, tips, reviews en alles wat er nog meer in mijn leven is. Naast Beebs and Moms ben ik coach in Zwangerschapsverlies via www.liefgedragen.nl

2 Comments

  1. Enorm veel respect voor hun en openhartig dat ze haar verhaal wilden delen

  2. Absoluut veel respect voor het delen, vond het wel heel emotioneel om te lezen

Leave a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*
*

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe jouw reactie gegevens worden verwerkt.