/ juni 12, 2018

Super hoor zo’n dochter, leuk ook als ze ook nog eens op je lijkt. Maar niet alles is rozengeur en maneschijn helaas. Een driftige dochter, het is vaker aan de orde dan ik misschien zou willen toegeven. Wat gebeurt er op zo’n moment met mij?

Een driftige dochter en haar mama

Ik heb je vast, mijn armen strak om je heen. Niet omdat we lekker knuffelen maar omdat je boos was, behoorlijk boos zelfs. Zo behoorlijk boos dat je me steeds aanvloog en ik niet anders kon dan je vasthouden. Al snel koel je weer af en start je met huilen.

Nog steeds heb ik je vast maar nu zoals ik je graag in mijn armen houd. We knuffelen en je bied je excuses aan: “Sorry mama, mijn hersenen konden niet meer anders en zeiden dat ik boos moest doen.” Je leerde laatst over hersenen, je bent pas 5 maar wil al zoveel weten.

Er blijkt op school iets te zijn gebeurd en je woorden konden eerst de weg naar buiten nog niet vinden. Nu de eerste lading eruit is vertel je dat je vrienden niet wilden samenspelen met je en dat jij je daardoor buitengesloten voelde. Het lijkt erop dat je gevoel is blijven sudderen en uiteindelijk was mijn vraag of jij je wilde omkleden te veel. Het blijft zoeken naar hoe ik er dan voor je kan zijn. Ik krijg allerlei adviezen en de meeste heb ik al getest uiteraard. Het boos zijn is voor jou het meest vervelend, al heb ik ook mijn momenten dat ik echt even bij je weg moet. Ook ik blijf een mens en ook ik kan niet oneindig incasseren.

Ook niet van een meisje van 5 waar ik intens van houd. Wat de ene keer heel goed werkt is olie op het vuur de volgende keer. Het is heel fijn dat mensen meedenken maar ondertussen voel ik me wel wat veroordeeld. Ik zou harder moeten optreden. Misschien, maar dat heeft weinig nut en ik vertel alleen aan mijn inner circle wat er aan de hand is soms. Ik wil ook niet dat er anders tegen jou aan gekeken gaat worden. Ondertussen herken ik zoveel van mij in jou. Je passies, je grapjes, het zorgen voor anderen, het zoeken naar verklaringen en verbindingen maar dus ook je onstuimigheid.

Na het knuffelen en afsluiten ben jij weer dat vrolijke en lieve meisje waar ik zoveel van hou. We geven elkaar de kieteldood en het lijkt alsof je een reboot hebt gekregen. We geven elkaar een kusje en je zegt: “Ik vind jou de allerliefste mammie en I love you”. Ik geef je een dikke knuffel en zeg je dat ik ook veel van jou hou. Ik loop de kamer uit en op de gang begin ik zachtjes te huilen, ook bij mij moet er iets uit.

Liefs Kimberly

Een driftige dochter en haar mama, een persoonlijke column over wat er met mij als mama gebeurt tijdens de driftbui van mijn dochter

About Kimberly

Ik ben Kimberly, getrouwd met Patrick en moeder van Evi. Op Beebs and Moms schrijf ik over #momlife, persoonlijke verhalen, tips, reviews en alles wat er nog meer in mijn leven is. Naast Beebs and Moms ben ik coach in Zwangerschapsverlies via www.liefgedragen.nl

17 Comments

    1. Dank je wel!

  1. Als moeder ben je inderdaad ook maar een mens. Goed dat je jezelf de ruimte gunt om zelf ook even je emotie kwijt te kunnen.

  2. Pfff best heftig, Ik heb altijd te doen met ouders, je krijgt aardig wat voor je kiezen.

  3. Heel herkenbaar hoor!!! Goed dat je het deelt. Heb ik laatst ook gedaan 🙂

  4. Mooi geschreven. Lijkt me wel echt een super pittig moment. Jezelf dan even een momentje gunnen daarna om het ook even te verwerken lijkt me heel slim.

  5. Super herkenbaar. Heb je mooi geschreven!! Soms kun je het gewoon even minder goed hebben.
    Jeanine onlangs geplaatst…Datingsite liefde deel 2My Profile

    1. Absoluut! Het is soms behoorlijk heftig maar gelukkig nu sinds de vakantie weer rustig ❤ en dank je!

  6. Slik! Enorm herkenbaar ook. Moet er even een traantje van wegpinken. Mooi geschreven mop. X
    Marieke onlangs geplaatst…Zon, zwemles en gezelligheid – Mariekes Weekly #23My Profile

    1. Dank je wel lieverd! 😘

  7. Ag gossie. Heel naar en lief tegelijk zo’n situatie. Hoe gaat het nu met buitensluiten? Dat is zo lastig.. ik hoop dat het snel beter mag gaan. En tuurlijk, jij bent mama en mens, soms wordt het even teveel. Alles heb je met liefde opgelost en je best gedaan. Knappe mama!
    Ilse Visscher onlangs geplaatst…Plog #18 Haarlem: Eerste keer weg zonder babyMy Profile

    1. Gelukkig was het maar eenmalig dat buitensluiten. Gelukkig gaat het sinds de vakantie een stuk beter en ondanks dat ze driftig is geweest zijn er niet meer van deze uitbarstingen geweest. Dank je wel!

  8. och… wat herken ik dit…! Weet je dat spontaan een traan over mijn wang rolt? Ik had zo’n moment vanmorgen weer. Onze zoon die uit frustratie zijn treinbaan die hij de dag ervoor zo trots met opa in elkaar heeft gebouwd door de kamer smijt omdat er hem iets tegenzit. En ik die dan enorm boos daarover word (omdat het op dat moment een druppel is van een emmer die de hele morgen al aan het vollopen is). Schuldgevoel, maar wat zeg je het mooi; we zijn ook maar mensen.
    Roelina onlangs geplaatst…Kamperen bij de boer, badderen in een paardentrailer en naar de Efteling: ons weekendje BrabantMy Profile

  9. Ik hou mijn hart ook al vast voor wanneer mij dochtertje wat ouder wordt. Ze is nu nog maar 11 maanden en kan al serieus koppen. Maar hoe je het schrijft is wel heel mooi!
    Valérie onlangs geplaatst…Reactie op Zon in, blog uit! door ingridkockenMy Profile

    1. Lief van je, dank je! Alles komt goed zolang de liefde centraal staat. Soms lastig en daarom is een netwerk zo belangrijk.

  10. Beste Kimberly,

    Met tranen heb ik je stuk gelezen. Deze keer geen tranen van verdriet, maar van blijde herkenning. Ook wij hebben een driftige dochter. Bijna een kopie van wat jij beschrijft. Gevoelig, er gebeurt iets eerder op de dag en ergens anders. En de vlam slaat in de pan bij mij thuis, om een onbenullige vraag. Laatst was ze zo boos dat ze de deur met een knal dicht smeet. Helaas de hele sponning en bijna het raam er uit. Ik was bijna zo ver om de crisisdienst te bellen. Als de tranen komen bij dochter weet je dat ze weer tot bezinning komt. Tot die tijd lijkt ze onbereikbaar. Tips gekregen bij de vleet. En ik voelde alleen maar een nog slechtere moeder. Na het gebeuren, ook bij mij ontlading en dus tranen. Ik wil haar zo graag helpen, maar weet soms niet hoe. Het is voor het meisje ook zo‘n heftige ervaring. Na een lange middag schijnt de zon weer, en is ze weer het meisje wat we zo graag zien. Het doet goed om te weten dat mijn dochter hierin niet ‚raar‘ is. Fijne dag en groetjes, Sandra

    1. Lieve Sandra,

      Dank je wel voor je ontzettend mooie en lieve reactie! Wat heftig ook voor jou en jullie dochter. Het voelt zo rot hè omdat je graag je kind wil helpen maar ze eerst over een drempel moet komen soms. Je dochter is zeker niet raar, heel menselijk vooral.

      Heel veel liefs,

      Kimberly

Leave a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*
*

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.