/ oktober 11, 2018

Van blijdschap naar intense angsten. Het verhaal van W vind ik enorm ingrijpend. De opmerkingen ook die zij een aantal keer gekregen heeft maar ook nog steeds krijgt. Ik blijf het bizar vinden. Het verhaal over haar zwangerschapsverlies van W.

Mijn verhaal

Het is een bizar verhaal. Maar het is wel mijn verhaal. Het heeft dan ook lang geduurd voordat ik ging beseffen dat het mij is overkomen. Er zijn momenten dat ik het ook niet besef. In februari 2014 waren mijn inmiddels ex en ik dolgelukkig met een positieve zwangerschapstest. We waren op dat moment op wintersport in Oostenrijk met zijn familie. We zaten met z’n allen in een groot huis waar we verbleven, maar uiteraard wilden we het geheim houden. Samen gingen we onder het mom van ‘even naar een cafeetje toe’, langs een apotheek om een zwangerschapstest te kopen.

Helaas kon ik deze wintersport niet skiën vanwege onverklaarbare pijn in mijn ribben, hiervoor was ik al in het ziekenhuis geweest en had ik een CT-scan ondergaan. Toen we na de wintersport terug kwamen in Nederland, hebben we een extra afspraak gemaakt bij de verloskundige en gynaecoloog, omdat we graag wilden weten of de CT-scan ook schadelijk zou zijn geweest. Met 7 weken hebben we ons kindje voor het eerst gezien op de echo, mét een kloppend hartje. Volgens de gynaecoloog had de CT-scan verder geen schade hebben opgeleverd. Mijn vriend destijds was blijer dan ik dat was. Er was iets waardoor ik niet echt blij durfde te zien. Ik had af en toe licht bloedverlies, dat speelde misschien mee. Nu ik terugkijk naar de echo-foto’s zie ik dat ik op 4 maart bij de gynaecoloog en een week later op 11 maart bij de verloskundige mijn kindje heb gezien, met een kloppend hartje. 19 oktober 2014 zou ik uitgerekend zijn, nu bijna 4 jaar geleden.

Op dinsdag 25 maart hadden we weer een afspraak. Eigenlijk de eerste echte afspraak. De verloskundige zocht naar een kloppend hartje.. maar kon deze niet vinden. Ik heb gevloekt, gescholden, en wilde dat het direct weggehaald zou worden. Er zat iets doods in mij. We moesten door naar het ziekenhuis, waar die middag hetzelfde nieuws bevestigd zou worden. Tevens kregen we alle informatie over wat de opties zouden zijn om het weg te laten halen, en dat dat ook zeker niet direct zou gaan gebeuren. Achteraf begrijp ik dat heel goed, maar op dat moment niet… In de hoop dat mijn lichaam het vruchtje uit zichzelf zou afstoten, gingen we weer naar huis. Wel hadden we een afspraak gepland voor een curretage op vrijdag 28 maart. De dagen ertussen moesten we nog een keer naar het ziekenhuis ter voorbereiding op de operatie, maar voor de rest heb ik huilend op de bank gezeten met de gordijnen dicht. M’n moeder kwam langs diezelfde dinsdag, en volgens mij heb ik verder op een paar vriendinnen na niemand gezien of gesproken. Op vrijdag moesten we al heel vroeg in het ziekenhuis zijn. Ik vond het verschrikkelijk. Zo graag als ik op dinsdag wilde dat het direct zou worden weggehaald, zo graag wilde ik nu dat het bij me zou blijven. Zelfs vlak voor de operatie heb ik tegen de verpleegkundigen gezegd dat ik weg zou lopen, met als gevolg dat ik nog extra propofol kreeg toegediend zodat ik nog suffer werd voordat de narcose z’n werk deed.

Op 19 oktober heb ik het volgende in mijn speciale zwangerschapsdagboek voor jou geschreven.

Vandaag was ik uitgerekend van jou. Wat hadden we je graag bij ons gehad & gekeken hoe mooi je zou zijn. We hadden je graag beter gekend en aan iedereen verteld hoe bijzonder je bent. Ik mis je. Pijn in m’n hart om jou. Verdriet… Oneerlijk. Ik kon er niks aan doen. En toch… Het spijt me. Ik denk veel aan je. Ik snap het wel, maar begrijp het soms niet, het waarom? Ik mis je…. Ik hou van je. En je bent voor altijd ons kindje.

In datzelfde speciale zwangerschapsdagboek heb ik de kaartjes geplakt die we hebben gekregen toen, lieve woorden, steunende berichten.

Én in datzelfde dagboek kwam een nieuw verhaal, en nieuwe kaartjes.. die tot op de dag van vandaag nog steeds niet zijn ingeplakt.

In december 2014 had ik opnieuw een positieve zwangerschapstest. Ik was blij, en heb die test wel tig keer gedaan. Wederom had ik gedurende een paar weken licht bloedverlies, en kan ik me niet herinneren dat ik dolblij was… Langzaamaan gingen we richting kerst, en ik begon me zieker en zieker te voelen. Mijn toenmalige baas maakte nog de opmerking wanneer ik dood neer zou vallen… Achteraf gezien was die tekst niet eens ver bij de waarheid vandaan.

Meer dan eens heb ik de verloskundige gebeld, ik voelde me niet goed, had pijn in m’n schouder en maakte me zorgen. Ik wist dat het niet goed zat. Volgens de verloskundige maakte ik me teveel zorgen, want ik had natuurlijk al een miskraam gehad… Uiteindelijk werd er toch een afspraak gemaakt, waarop te zien was dat ik minder ver was dan ik eigenlijk zou zijn.

Inmiddels was het eerste kerstdag en ik ging aan het werk, het bloedverlies werd heviger en heviger, en ik dacht ook echt dat het mis aan het gaan was. Dat was het ook. Op m’n werk liep ik rond, en dat was ook het enige dat ik deed. De tranen stonden me nader dan het lachen, en ik besloot na een heftige discussie met mijn toenmalige baas – waarin ik vertelde dat ik zwanger was, maar ook dat het totaal niet goed ging en dat hij verschrikkelijk boos op mij was dat ik zwanger was – dat ik naar huis moest. Toen ik overstuur thuis kwam, had ik nog steeds veel bloedverlies en pijn, en ik was intens verdrietig. Die middag dacht ik dat ik weer een miskraam had gehad. Wat een verschrikkelijke kerst was dit zeg.. Maar tegelijkertijd waren we allebei ook ‘blij’ dat we niet opnieuw naar het ziekenhuis hoefden voor een curretage, dat mijn lichaam het vruchtje uit zichzelf had afgestoten. Na een paar dagen thuis ging ik weer aan het werk, waar ik nog een heftige discussie te voeren had met mijn baas, niet wetende dat ik eigenlijk doodziek was.

Op 6 januari hadden we s’ochtends een nacontrole bij de verloskundige, aangezien ik met een kerst een miskraam had gehad. De afspraak stond sowieso al, maar zou eigenlijk een ‘normale zwangerschapscontrole-afspraak’ zijn, die je met 11/12 weken hebt.

De verloskundige deed haar onderzoek, en er werd aangegeven dat mijn baarmoeder zo goed als leeg was. Ik vroeg aan de verloskundige waarom ik dan nog steeds bloedverlies had, en behoorlijk wat pijn. Volgens haar zou de cyclus weer op gang komen. We werden naar huis gestuurd met de tekst dat ik blij moest zijn dat ik zwanger kon worden… Dat wil je niet horen op zo’n moment.

Die middag wilde ik aan het werk gaan, maar voelde me nog steeds niet goed. Ik nam 2 paracetamolletjes, en dacht dat m’n darmen behoorlijk in de war waren. Ineens een enorme pijnscheut door mijn buik heen, ik wilde naar de wc, maar dat ging niet. Ook kon ik niet meer rechtop staan, of zitten. Na uiteindelijk een telefoontje naar de huisarts, mochten we langskomen. Deze concludeerde eigenlijk direct dat het waarschijnlijk een buitenbaarmoederlijke zwangerschap was. We moesten direct naar het ziekenhuis, waar ik die dag geen wachtkamer gezien heb. Ineens had ik een soort van hoofdrol in een ziekenhuisserie.

Onderweg werden we nog gebeld door de huisarts, dat we direct naar gynaecologie moesten. Na een paar minuten huilend op de grond te hebben gewacht in een kamertje, hadden we een kort gesprekje. Ik heb verteld over de miskraam met kerst, dat waarschijnlijk dus geen miskraam meer was. Hij deed een inwendig onderzoek en echo, en concludeerde al snel dat er allemaal vocht in m’n buik zat. En dat het waarschijnlijk een buitenbaarmoederlijke zwangerschap was, maar ook dat was niet zeker. Het kon ook iets anders zijn. Één ding was wel zeker, ik moest heel snel geopereerd worden. Echter was de noodzaak bij mijn toenmalige vriend nog niet zo aanwezig. Hij vroeg aan de gynaecoloog wanneer de operatie ging plaatsvinden ‘volgende week ergens?’ Waarop de gynaecoloog zei: ‘nee, nu.’ De gynaecoloog belde naar z’n assistent, dat al zijn afspraken moesten worden afgezegd, en waar ik naartoe zou moeten. Tevens belde hij nog kort naar de verloskundige waar ik die ochtend was geweest, om even kort uit te spreken dat hij mij NU ging opereren, en hoe ze dat gemist konden hebben.

Ik werd naar een kamer gebracht met 3 oude dames, in dat ziekenhuis deden ze dit soort operaties eigenlijk niet meer, maar de gynaecoloog wilde niet langer wachten met opereren.

Halverwege de middag ben ik geopereerd. Mijn ouders waren naar het ziekenhuis gekomen, en mijn toenmalige vriend was er ook. Ik was afwisselend rustig en verdrietig, en doodsbang. Ik was bang, maar wist niet eens precies waarvoor, want ik wist nog niet wat er aan de hand was.

Het was verschrikkelijk, de anesthesist, de operatie, de eenzaamheid en het niet weten wat er aan de hand was. Ik werd de operatiekamer in gereden en moest vertellen wat ze gingen doen… Ik was al half versuft vanwege de propofol. Ik was weg.

Inmiddels was het half 7, en werd ik wakker op de Intensive Care. 3 littekens rijker, en een eileider armer. Na het bezoek van de gynaecoloog bleek dat ik inderdaad een buitenbaarmoederlijke zwangerschap had; er zat een vruchtje van 2,5 cm groot in mijn rechtereileider, en die was geknapt. Tevens zat er op het moment van opereren 400 cc bloed in mijn buik. Tevens waren mijn bloedwaarden zo verschrikkelijk hoog geweest bleek achteraf, als de verloskundigen mij in december serieus hadden genomen en bloed hadden laten prikken, was het niet zo’n rampscenario geworden.

Bij de nacontrole een aantal weken later kreeg ik de foto’s te zien, waarvoor ik eigenlijk nog steeds niet dankbaar ben. In combinatie met de woorden dat ze het in stukjes hebben gesneden om zeker te weten dat het een bbz was…

Dat ik al eerder een miskraam heb gehad en vervolgens een bbz, bleek verdrietige pech. Ze hadden me onderzocht of er wellicht extra risico zou zijn, maar dat was er niet. Mijn toenmalige vriend vroeg alleen wanneer we het weer konden proberen.

Dat is nooit gebeurt. Een half jaar na de operatie zijn we uit elkaar gegaan. We zijn elkaar verloren in het verdriet, en misschien ook al wel een beetje daarvoor. We konden er samen niet over praten. Mijn ex rende er letterlijk voor weg, door veel weg te zijn, te hardlopen of veel te drinken. Ik heb lang gedacht, nee, ik was er zelfs van overtuigd, dat dat de reden was waarom wij uit elkaar zijn gegaan. Ik voelde me mislukt, en de schaamte was groot. Niet lang na onze breuk had hij een nieuwe relatie en kregen ze samen een kindje. Ik voelde me ingeruild en afgewezen.

In januari 2017 beviel mijn zus van haar tweede kindje. Ik was blij voor haar, maar zat zelf in de knoop. Ik was ziek en intens verdrietig. Ik was boos op mezelf dat ik nog steeds zoveel verdriet had, het moest maar een keer klaar zijn… Al het verdriet was zich langzaamaan aan het opbouwen, het moest eruit en het wilde eruit.

Sinds een jaar ben ik er langzaam over gaan praten, langzaamaan de schaamte voorbij. Het verdriet te voelen, en te rouwen. Ik wist niet hoe dat moest. Met hulp van 2 fantastische vrouwen – een maatschappelijk werkster van het FIOM en een geweldige psycholoog – die me langzaamaan het vertrouwen hebben gegeven om het verdriet te gaan delen en bovenal ook te gaan voelen. Op dit moment ben ik nog bezig met EMDR om de doodsangst van de operatie te kunnen verwerken, en ik durf heel voorzichtig te zeggen dat ik denk dat het helpt.

5 maanden geleden heb ik mijn huidige vriend ontmoet. En in plaats van dat hij bij me wegliep toen ik uiteindelijk de moed had verzameld om hem te vertellen over mijn 2 zwangerschappen, zei hij de juiste woorden en hield hij mij vast. Nog liever, en meer steunend dan ik had durven hopen.

Het is moeilijk en vooral pijnlijk om te horen wanneer iemand zwanger is. Vriendschappen ben ik kwijtgeraakt. Mensen vinden het waarschijnlijk ook te moeilijk om mee om te gaan. De laatste vriendin die me vertelde dat ze zwanger was zei daarbij ‘je bent toch 34, en blijkbaar was mijn lichaam er klaar voor’…. Ik ga kapot als mensen dat zeggen.

Er zijn nog wat stapjes te zetten in mijn verwerking. Het accepteren dat het verdriet waarschijnlijk nooit helemaal weggaat, de EMDR-sessies met mijn psycholoog, en een afspraak bij een gynaecoloog in een ander ziekenhuis. Iemand die mij rustig kan vertellen wat er destijds allemaal is gebeurt, en wat de schade is, en ook wat de schade niet is. Aan de laatste zwangerschap heb ik vooral angst, ptss en herbelevingen over gehouden. En in zware korte termen wat ik moet doen als ik ooit weer zwanger zou zijn, volgens de gynaecoloog destijds: met 5 weken naar het ziekenhuis, risico dat het weer gebeurt is groter, dan kan chemo als je er op tijd bij bent om je andere eileider te kunnen sparen, en anders is er altijd nog IVF.. teveel termen in een hele korte tijd en die door je hoofd blijven spoken.

Wat de toekomst brengt weet niemand. Ik ben stapelgek op mijn neefje en nichtje, en fantaseer er over hoe het zou zijn om m’n eigen kindje te hebben. Ik zou het geweldig vinden. Maar ik weet niet of ik het ooit weer zou aandurven.

Ik weet niet wie dit allemaal zal lezen, maar voor vrouwen in een vergelijkbare situatie; zorg dat ze naar je luisteren, zorg dat er actie wordt ondernomen en dat ze je serieus nemen.

Liefs W.

Lieve W

Dank je wel dat ik jouw zwangerschapsverlies mocht delen op Beebs and Moms. Eerder mocht ik jouw verhaal al delen op Lief Gedragen. Ontzettend fijn want daardoor kunnen mama’s van sterrenkindjes voor steeds meer verhalen en informatie terecht op de site van Lief Gedragen. Lieve W, ik heb echt enorm veel respect voor je hoe je met de situatie bent omgegaan en vind het heel knap hoe jij je leven weer verder bent gaan volgen. Gelukkig heb je weer de liefde gevonden en is deze partner heel goed voor jou. Het is je van harte gegund!

Als coach Zwangerschapsverlies vind ik het belangrijk om ook aan de moeders die hun kindje tijdens de zwangerschap zijn verloren een podium te bieden. Wil je hier meer over weten? Stuur me dan een bericht of kijk op de site van Lief Gedragen.

 

Share this Post

About Kimberly

Ik ben Kimberly, getrouwd met Patrick en moeder van Evi. Op Beebs and Moms schrijf ik over #momlife, persoonlijke verhalen, tips, reviews en alles wat er nog meer in mijn leven is. Naast Beebs and Moms ben ik coach in Zwangerschapsverlies via www.liefgedragen.nl

Leave a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*
*

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.